czwartek, 29 sierpnia 2019

Powstanie 44 - 29 sierpnia 1944

Warszawa, 29.8.1944 - Ciężko okupione sukcesy Niemców

Kurczący się teren obrony Starego Miasta był obrzucany co kilkanaście minut gradem bomb. Pociski artyleryjskie zburzyły zakłady Fiata przy ul. Sapieżyńskiej oraz kościół Najświętszej Marii Panny, którego ruiny kilkakrotnie w ciągu dnia przechodząc z rąk do rąk pozostały ostatecznie po stronie niemieckiej. Przeciwnik poszerzył swój stan posiadania na pl. Teatralnym wdzierając się do ruin ratusza, pałacu Blanka, do klasztoru Panien Kanoniczek. Zajął też rejon między ulicami Wójtowską, Zakroczymską oraz Przyrynkiem. Na Przyrynku zamordowano część starców i kalek z przytułku św. Stanisława i ze zbombardowanego schroniska miejskiego.
Miejscem dotkliwych strat stał się również Mokotów. Bomby lotnicze i silny ostrzał broni rakietowej uderzyły w zabudowania szpitala Elżbietanek przy ul. Goszczyńskiego. Zginęło wielu rannych i część personelu. Uczestniczące w akcji ratunkowej grupy ewakuacyjne były ostrzeliwane przez samoloty z broni pokładowej. Pociski miotaczy min powodowały zniszczenia i pożary domów ulic Malczewskiego, Tynieckiej, Kazimierzowskiej, Bałuckiego. Na Dolnym Mokotowie grupa gen. Rohra przygotowywała się do natarcia na ważny punkt oporu w tej części miasta - Sadybę, bronioną przez dowodzone przez Lecha Głuchowskiego ("Jeżycki") oddziały batalionu "Oaza" oraz resztki batalionu "Jeleń". Trwało ostrzeliwanie części Śródmieścia i Powiśla - płonęły domy ulic Furmańskiej, Browarnej, Leszczyńskiej.


Jak co roku, przychodzi w stolicy Polski ta chwila, gdy pamięcią sięgamy do sierpniowych i wrześniowych dni roku 1944. Wiele już na ten temat powiedziano i z pewnością ciągle wiele jest do opowiedzenia. Bo o tyle o ile udało się nam jako społeczeństwu spopularyzować zarówno logo Polski Walczącej, jak i inne patriotyczne symbole, w tym także odznaki poszczególnych jednostek AK, do tego stopnia, że występują już niemalże wszędzie. Od różnego rodzaju wlepek i transparentów, murali czy bluz dresowych i t-shirtów o motywach mniej lub bardziej udanych tatuaży nie wspominając.

Zrobiła się swego rodzaju moda na patriotyzm, a przynajmniej na jego deklarowanie. Niestety programy takie jak chociażby „Matura to bzdura” dobitnie obnażają, że za tą popularyzacją nie poszła rzetelna edukacja. Więc z jednej strony można by rzec, że Powstania jest w mediach i popkulturze za dużo, a z drugiej strony zdecydowanie za mało na poziomie merytorycznym.

Nie ma w naszej opinii lepszego sposobu uczczenia tych bohaterów, niezależnie od płci i wieku w jakim do walki 1.08.1944 r. ruszyli, niż dać dostęp do informacji. Stąd jak co roku przystępujemy do akcji publikacji codziennego kalendarium. W tej edycji oprzemy się o rzecz trochę starszą jeśli chodzi o datę jej publikacji, ale w naszej opinii nader ciekawą jeśli chodzi o wybór cytatów opartych na źródłach. Mowa tu o “Kronice Powstań Polskich 1794-1944” wydanej w 1994 r. nakładem wydawnictwa Kronika.

Mamy nadzieję, że te krótkie w swej formie ale bogate w treści merytoryczne wpisy pomogą nam wszystkim lepiej przeżyć te 63 dni pamięci o walczącej Warszawie i jej mieszkańcach. Co nie znaczy, że nie zachęcamy także do udziału w innych ciekawych formach upamiętniania jakie w tym okresie będą miały miejsce, a których z każdym rokiem przybywa. Zaś jeśli komuś będzie zbyt mało informacji, lub będzie czuł niedosyt tylko jednym wpisem dziennie z naszej strony, tego odsyłamy do naszych kalendariów z lat ubiegłych oraz do śledzenia naszych mediów społecznościowych. W miarę możliwości będziemy starali się podsyłać na bieżąco ciekawe propozycje, nie tylko w postaci lektury. 

A teraz ruszajmy w miasto by zapalić światełka na Powstańczych mogiłach, czy pod tablicami na budynkach i skwerach, spotykajmy się na placach i po domach by śpiewać piosenki – ale przede wszystkim okażmy należyty szacunek ciągle jeszcze żyjącym bohaterom – Oni ciągle są wśród Nas! Cześć im i chwała!

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz